از نهاد نه رواق چرخ دود اندود دود

مردم چشم مرا خون دل از سر می گذشت

گر چه کار دیده از خونابه دل می گشود

آه آتش بار من هر دم برآوردی چو باد

صدمه غوغای من ستر کواکب می درید

صیقل فریاد من زنگار گردون می زدود

از دل آتش می زدم در صدره خارای کوه