ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم

کدام جان که ز غم در فغان نمی آید

سرشک من بکجا می رود که همچون آب

دو دیده ناز ده برهم روان نمی آید

که یادم از سمن و ارغوان نمی آید

بسی شکایتم از سوز سینه در جانست

ولی ز آتش دل بر زبان نمی آید