دلم از پرده برون می رود از غایت شوق

هر گل و لاله که از سنگ برون می آید

می چون زنگ بده کاینه خاطر ما

باده می بیند و از زنگ برون می آید

هر نفس کان صنم شنگ برون می آید

هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفت

شاید ار چون قدح از رنگ برون می آید