با شکنج زلف مشک آسای عنبر سای تو

خانه دل را چو گردون زیر و بالا کرده ایم

هرشبی از مهر رخسار تو تا هنگام صبح

دیده اختر فشانرا در ثریا کرده ایم

هیچ بوئی می بری کامشب چه سودا کرده ایم

اشک خواجو دامن دریا از آن گیرد که ما

از وطن با چشم گریان رو بدریا کرده ایم