چون مردمک چشم تو در عین خماریم

با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیم

با بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم

چون نرگس مخمور تو مستان خرابیم

از آه دل سوخته با نغمه زیریم

وز چنگ سر زلف تو با ناله زاریم

جان عاریت از لعل تو داریم و بجانت