شد پای بند حلقه زلف چو سستشان

از حد گذشته اند بخوبی و لطف از آنک

زین بیش نیست حد لطافت که هستشان

مسکین دلم که بلبل بستان شوق بود

نعلم نگر که باز برآتش نهاده اند

آن هندوان کافرآتش پرستشان

صاحبدلان که بی خبرند از شراب شوق