ساقی به عقیق شکری می خوردم خون

خورشید تو در عقرب و پروین تو بر ماه

صورت نتوان بست چنین موی میانی

بر موی کمر بسته و مو تا بکمرگاه

مطرب به نوای سحر می زندم راه

در سلسله زلف رسن تاب تو پیچم

باشد که دل خسته برون آورم از چاه