هنوز تشنه آن لعل آبدار توام

شب فراق دریغا اگر بود خوابی

کنونکه تشنه بمردیم و جان بحلق رسید

براه بادیه ما را که می دهد آبی

ز چشمم ار چه ز سر برگذشت سیلابی

اگر چه پیش کسانی خلاف امکانست

که تشنه جان بلب آرد میان غرقابی