آنرا که بود در سر سودای سر زلفت

فرهاد لب لعلت شیرین به شکر خائی

چون سرو سهی می کرد از قد تو آزادی

می داد بصد دستش بالای تو بالائی

گردد چو سر زلفت سرگشته و سودائی

گفتم که بدانائی از قید تو بگریزم

لیکن بشد از دستم سرشته دانائی