زاندهان گر کام جان تنگدستان می دهی

چشمه نیل از حسد در چشم لات آورده ئی

چون روانم بیند از دل دیده را در موج خون

گویدم در دجله نهری از فرات آورده ای

لطف کن گر هیچم از بهر زکوه آورده ئی

دوش می گفتم حدیث تیره شب با طره هات

گفت خواجو باز با ما ترهات آورده ئی