از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد

عشقش چو درون تازد جان حجره بپردازد

آنجا که وطن سازد دیار نمی گنجد

این قطره خون تا یافت از خاک درش بویی

غم گرچه خورد جانم، هم غم نخورم زیراک:

اندر حرم جانان غمخوار نمی گنجد

تحفه بر دل بردم جان و تن و دین و هوش