اندر حرم جانان غمخوار نمی گنجد

این قطره خون تا یافت از خاک درش بویی

از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد

غم گرچه خورد جانم، هم غم نخورم زیراک:

تحفه بر دل بردم جان و تن و دین و هوش

دل گفت: برو، کانجا هر چار نمی گنجد

خواهی که درآیی تو، بگذار عراقی را