تحفه بر دل بردم جان و تن و دین و هوش

از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد

غم گرچه خورد جانم، هم غم نخورم زیراک:

اندر حرم جانان غمخوار نمی گنجد

دل گفت: برو، کانجا هر چار نمی گنجد

خواهی که درآیی تو، بگذار عراقی را

کاندر حرم جانان جز یار نمی گنجد