غم گرچه خورد جانم، هم غم نخورم زیراک:

آنجا که وطن سازد دیار نمی گنجد

این قطره خون تا یافت از خاک درش بویی

از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد

اندر حرم جانان غمخوار نمی گنجد

تحفه بر دل بردم جان و تن و دین و هوش

دل گفت: برو، کانجا هر چار نمی گنجد