این شب هجر تو را گر هیچ پایانی بود

آتش رخسار خوبت گر بسوزاند مرا

اندر آن آتش مرا هر سو گلستانی بود

روزی آخر از وصال تو به کام دل رسم

عاشقان را جز سر زلف تو دست آویز نیست

چه خلاص آن را که دست آویز ثعبانی بود؟

چون عراقی در غزل یاد لب تو می کند