ساخته با درد بی درمان تو، مسکین فقیر

سوی من بنگر، که عمری بر امید یک نظر

مانده ام چون خاک بر خاک درت خوار و حقیر

از تو بو نایافته، نه راحتی دیده ز عمر

دل که سودای تو می پخت آرزویش خام ماند

کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان