دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان

ساخته با درد بی درمان تو، مسکین فقیر

دل که سودای تو می پخت آرزویش خام ماند

کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

شیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟

ز آفتاب مهر بر دل سایه افگن، تا شود

در هوای مهر روی تو چو ذره مستنیر