کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

از تو بو نایافته، نه راحتی دیده ز عمر

ساخته با درد بی درمان تو، مسکین فقیر

دل که سودای تو می پخت آرزویش خام ماند

دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان

شیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟

ز آفتاب مهر بر دل سایه افگن، تا شود