دل که سودای تو می پخت آرزویش خام ماند

مانده ام چون خاک بر خاک درت خوار و حقیر

از تو بو نایافته، نه راحتی دیده ز عمر

ساخته با درد بی درمان تو، مسکین فقیر

کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان

شیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟