شیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟

دل که سودای تو می پخت آرزویش خام ماند

کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان

ز آفتاب مهر بر دل سایه افگن، تا شود

در هوای مهر روی تو چو ذره مستنیر

گر فتد بر خاک تیره پرتو عکس رخت