ز آفتاب مهر بر دل سایه افگن، تا شود

کو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟

دایه مهرت به شیر لطف پرورده است جان

شیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟

در هوای مهر روی تو چو ذره مستنیر

گر فتد بر خاک تیره پرتو عکس رخت

گردد اندر حال هر ذره چو خورشید منیر