چون کنم؟ چون بینوا افتاده ام

دست من نگرفت روزی از کرم

تا ز دست او ز پا افتاده ام

ننگ می دارد ز درویشی من

بر درش گر مفلسان را بار نیست

پس من مسکین چرا افتاده ام؟

هم نیم نومید از درگاه او