جانا، روا مدار که با دیده پر آب

نگذاشت روزگار که گردد میسرم

از عمر من کنون چو نمانده است هم دمی

باری، بیا، که با تو دمی خوش برآورم

نایافته مراد ز کوی تو بگذرم

زین گونه سرکشی که تو آغاز کرده ای

از دست جور تو نه همانا که جان برم