نایافته مراد ز کوی تو بگذرم

از عمر من کنون چو نمانده است هم دمی

باری، بیا، که با تو دمی خوش برآورم

جانا، روا مدار که با دیده پر آب

زین گونه سرکشی که تو آغاز کرده ای

از دست جور تو نه همانا که جان برم

دست غم تو بس که مرا پایمال کرد