چو شب تیره شده است این روزگارم

عزیزی بودم اول بر در او

عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟

فرو شد روز من بی مهر رویش

نه دلداری که باشد مونس دل

نه غمخواری که باشد غمگسارم

نمی دانم که دامان که گیرم؟