نه دلداری که باشد مونس دل

عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟

فرو شد روز من بی مهر رویش

چو شب تیره شده است این روزگارم

نه غمخواری که باشد غمگسارم

نمی دانم که دامان که گیرم؟

که تا از جیب محنت سر برآرم