بقای خویش چندانی نمی بینم نمی بینم

ز روی لطف بنما رو، که دردی را که من دارم

بجز روی تو درمانی نمی بینم نمی بینم

بیا، گر خواهیم دیدن که دور از روی خوب تو

بگیر، ای یار، دست من، که در گردابی افتادم

که آن را هیچ پایانی نمی بینم نمی بینم

ز راه لطف و دلداری، بیا، سامان کارم کن