که آن را هیچ پایانی نمی بینم نمی بینم

بیا، گر خواهیم دیدن که دور از روی خوب تو

بقای خویش چندانی نمی بینم نمی بینم

بگیر، ای یار، دست من، که در گردابی افتادم

ز راه لطف و دلداری، بیا، سامان کارم کن

که خود را بی تو سامانی نمی بینم نمی بینم

عراقی را به درگاهت رهی بنما، که در عالم