ز راه لطف و دلداری، بیا، سامان کارم کن

بقای خویش چندانی نمی بینم نمی بینم

بگیر، ای یار، دست من، که در گردابی افتادم

که آن را هیچ پایانی نمی بینم نمی بینم

که خود را بی تو سامانی نمی بینم نمی بینم

عراقی را به درگاهت رهی بنما، که در عالم

چو او سرگشته حیرانی نمی بینم نمی بینم