که خود را بی تو سامانی نمی بینم نمی بینم

بگیر، ای یار، دست من، که در گردابی افتادم

که آن را هیچ پایانی نمی بینم نمی بینم

ز راه لطف و دلداری، بیا، سامان کارم کن

عراقی را به درگاهت رهی بنما، که در عالم

چو او سرگشته حیرانی نمی بینم نمی بینم