مرا پیاله چو جام جهان نما باشد

در آن مقام که می زیستم به جان کسان

تبسم لب ساقی مرا شرابی داد

ز باده ای که شد از لطف او قدح خندان

ببین شراب چه باشد، ندیم، خود میدان

شراب داد مرا ساقی از خمستانی

که جرعه چین در اوست روضه رضوان