در آن مقام که می زیستم به جان کسان

به کام دوست می مهر دوست می خوردم

در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان

به چشم یار رخ خوب یار می دیدم

تبسم لب ساقی مرا شرابی داد

ز باده ای که شد از لطف او قدح خندان

مرا پیاله چو جام جهان نما باشد