تبسم لب ساقی مرا شرابی داد

در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان

به چشم یار رخ خوب یار می دیدم

در آن مقام که می زیستم به جان کسان

ز باده ای که شد از لطف او قدح خندان

مرا پیاله چو جام جهان نما باشد

ببین شراب چه باشد، ندیم، خود میدان