تهمت دریا کشم خواهم که دریایی شوم

ای کمال تو یقین را در گمان انداخته

گرچه از دریای توحید آب حیوان می کشم

مانده ام از تشنگی بر لب زبان انداخته

کاندرو موجی نباشد هر زمان انداخته

تا عراقی لنگر من شد دین دریای ژرف

کشتی سیر مرا شد بادبان انداخته