خشنود شد، از لبت، به دشنام

با یاد لب تو عاشقان را

حاجت نبود به ساغر و جام

گوشم سخن لب تو بشنود

دل زلف تو دانه دید، ناگاه

افتاد به بوی دانه در دام

سودای دو زلف بیقرارت