در دام بلا فتاده بودم

هستم ز غمش چنان که هستم

خود را ز چه غمش برآرم

گر طره او فتد به دستم

هم طره او گرفت دستم

ساقی، قدحی، که از می عشق

چون چشم خوش تو نیم مستم