هر لحظه دیده اند عیان عکس روی دوست

بنگر برش چگونه فراوان دروده اند

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب

بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند

آیینه دل از قبل آن زدوده اند

در وسع آدمی نبود آنچه کرده اند

اینان مگر ز طینت انسان نبوده اند؟