دل بی عشق چشم بی نور است

حجره دیو دان، که آن دل نیست

زاغ، گو: بی خبر بمیر از عشق

که ز گل، عندلیب غافل نیست

خود ببین حاجب دلایل نیست

بی دلان را جز آستانه عشق

در ره کوی دوست منزل نیست