اتفاقا مگر سفیهی دید

روز شب کرده بود و شب ها روز

داشت او دلبری فرشته نهاد

که رخش دیده را جلا می داد

کان پری پای شیخ می مالید

رفت تا درگه اتابک سعد

تیز روتر ز سیر برق از رعد