کان پری پای شیخ می مالید

داشت او دلبری فرشته نهاد

که رخش دیده را جلا می داد

اتفاقا مگر سفیهی دید

رفت تا درگه اتابک سعد

تیز روتر ز سیر برق از رعد

گفت: ای پادشاه دین، فریاد!