لیک نزدیک بین هر دور است

در کمند غم تو پا بستم

وز می اشتیاق تو مستم

دیده ما، اگر چه بی نور است

ساکن است او، مگر تو بشتابی

در نیابد، مگر تو دریابی

گرچه ما خود نه مرد عشق توایم