سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

نیست در عالم ایجاد، فضایی صائب

که نفس راست کند مشت غباری که مراست