از جوش لاله بر سر آتش نشسته است

زنجیریی است ابر که فریاد می کند

دیوانه ای است برق که از بند جسته است

پایی که کوهسار به دامن شکسته بود

افسانه نسیم به خوابش نمی کند

از ناله که بوی گل از خواب جسته است؟

صائب بهوش باش که داروی بیهشی