زنجیریی است ابر که فریاد می کند

از بهر داغ لاله که در خون نشسته است

وقت است اگر ز پوست بر آیند غنچه ها

شیر شکوفه زهر هوا را شکسته است

دیوانه ای است برق که از بند جسته است

پایی که کوهسار به دامن شکسته بود

از جوش لاله بر سر آتش نشسته است