چون خضر، شود سبز به هر جا که نهد پای

زان سیب ذقن قسمت ما دست بریده ست

ما را ز شب وصل چه حاصل،که تو از ناز

تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده ست

هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده ست

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست