هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده ست

ما را ز شب وصل چه حاصل،که تو از ناز

تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده ست

چون خضر، شود سبز به هر جا که نهد پای

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن