ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده ست

چون خضر، شود سبز به هر جا که نهد پای

هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده ست

گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

این قطره خون از سر تیغ که چکیده ست؟