این قطره خون از سر تیغ که چکیده ست؟

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

عمری است خبر از دل و دلدار ندارم

با شیشه پریزاد من از دست پریده ست

صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟