با شیشه پریزاد من از دست پریده ست

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

این قطره خون از سر تیغ که چکیده ست؟

عمری است خبر از دل و دلدار ندارم

صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟

هر کس به مقامی که رسیده ست، رسیده ست