عمری است خبر از دل و دلدار ندارم

گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

این قطره خون از سر تیغ که چکیده ست؟

با شیشه پریزاد من از دست پریده ست

صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟

هر کس به مقامی که رسیده ست، رسیده ست